‘Mijn huid is de grens van mijn eenpersoonsland.’
Deze zin stond aan de basis van de serie gedichten., die ik laat zien in de tentoonstelling.
Als schrijver kan ik alleen schrijven vanuit mezelf (mijn binnenkant) tot aan mijn huid. Vanaf mijn huid is het aan de lezer of toehoorder hoe de woorden worden geïnterpreteerd of beleefd.
Als ik teken, kan ik alleen de huid tekenen in een poging een vermoeden te geven van wat er onder de huid verborgen ligt. De huid is daarmee een plek van ontmoeting.
Vanuit een verlangen om te tekenen, ben ik begonnen met het maken van (zelf)portretten. Tekenen is mijn vak niet, maar het tekenen leverde wel nieuwe teksten op. Gedichten waarbij de lichamelijkheid centraal staat; wie ben ik in dat lichaam van mij? Wat is mijn lichaam voor mij?
Meestal staan andere mensen centraal in mijn werk als toneelschrijver. Mensen wiens stem niet zomaar een podium krijgt. Het was spannend, uitdagend en ook confronterend om in Veld van Liefde mezelf centraal te stellen.
“My skin is the border of my single country.”
This sentence formed the basis of the series of poems, which I show in the exhibition.
As a writer I can only write from myself (my inside) to my skin. From my skin it is up to the reader or listener how the words are interpreted or experienced.
When I draw, I can only draw the skin in an attempt to give an idea of what is hidden under the skin. The skin is a meeting surface.
From a desire to draw, I started making (self) portraits. Drawing is not my profession, but from drawing new texts flowered. Poems that focus on physicality; who am i in that body of mine? What is my body for me?
Usually I use other people in my work as a playwright. People whose voice doesn’t just get a podium. It was exciting, challenging and also confronting to put myself at the center of Field of Love.
Veld van liefde - tentoonstelling 