Astrid Hermes

De sessies bij “Veld van Liefde” waren mijn eerste kennismaking en met opstellingen. Er werd verbinding gemaakt met de essentie waar vanuit ons werk ontstaat. Het was mooi om te zien wat er bij anderen gebeurde en prachtig om zelf te ervaren. In deze veilige setting, ook al wisselde hij steeds van samenstelling, ontstond er vanzelf een veld van liefde. Omdat ik een geruime periode relatief weinig werk had gemaakt hielp het me enorm het contact met mijn beeldend werk te herstellen; in een van de sessies had ik er oog in oog mee gestaan.

In mijn fotografische werk probeer ik zichtbaar te maken wat zich eigenlijk niet in beelden laat vangen. Zoals ook onze complexe ervaringen soms geen woorden krijgen, of ontoereikende.
De foto’s ontstaan los van elkaar binnen een bepaalde periode waarin mijn blik zich richt op objecten of onderwerpen die iets specifieks belichamen. Als deze beelden samenkomen openbaart zich langzaam een betekenis, compexer dan de som der delen. Het verhaal ontstaat misschien wel in de ruimte tussen de beelden?

Het autobiografische werk in deze tentoonstelling maken iets zichtbaar en voelbaar van de ervaring van moederliefde, wat nogal eens gepaard kan gaan met intense machteloosheid.

http://www.astridhermes.com/

The preparatory sessions for “Field of Love” were my first introduction to constellations. A connection was made with the essence from which our work originates. It was nice to see what happened to others and wonderful to experience for myself. In this safe setting, even though the always changed composition, a field of love naturally arose. Because I had made relatively little work for a considerable period of time, it greatly helped me to re-establish contact with my visual work; in one of the sessions I had stood eye to eye with it.

In my photographic work I try to make visible what cannot really be captured in images. Just as our complex experiences sometimes get no or insufficient words. The photos arise separately from each other within a certain period in which my gaze focuses on objects or subjects that embody something specific. When these images come together a meaning slowly reveals itself, more than the sum of the parts. Perhaps the story arises in the space between the images?

The autobiographical work in this exhibition makes something visible and tangible from the experience of mother love, which can be accompanied by intense powerlessness.